สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว... เพราะคนชั่วคิดว่าตัวเองเป็นคนดี

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของสังคม ไม่ใช่การที่คนดีมีน้อย แต่คือการที่ "คนชั่ว" เชื่อสนิทใจว่าตัวเองกำลังทำความดี

เมื่อคนโกงเรียกตัวเองว่า "นักพัฒนา"
เมื่อคนใช้อำนาจเรียกตัวเองว่า "ผู้รักษาความสงบ"
เมื่อคนปิดปากประชาชนอ้างว่า "ทำเพื่อประเทศ"
เมื่อคนเอาภาษีประชาชนไปเลี้ยงระบบอุปถัมภ์ แล้วบอกว่า "เป็นธรรมเนียม"

ความชั่วก็ไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป เพราะมันสวมหน้ากากของความดีได้อย่างแนบเนียน

ทุกยุคสมัย ผู้มีอำนาจมักเขียนประวัติศาสตร์ให้ตัวเองเป็นพระเอก ส่วนคนตั้งคำถามกลับถูกทำให้เป็นผู้ร้าย

นี่คือศิลปะของอำนาจ...

ไม่ใช่การทำให้ประชาชนเชื่อในความจริง แต่คือการทำให้ประชาชนสงสัยในความจริง จนสุดท้ายยอมรับเรื่องโกหกว่าเป็นเรื่องปกติ

ระบบราชการที่ควรรับใช้ประชาชน บางครั้งกลับทำตัวเหมือนประชาชนต้องรับใช้ระบบ

กฎหมายที่ควรคุ้มครองคนอ่อนแอ บางครั้งกลับเข้มงวดกับคนธรรมดา แต่ยืดหยุ่นกับคนที่มีเส้นสาย

การเมืองที่ควรแข่งขันด้วยนโยบาย กลับแข่งขันกันด้วยอิทธิพล เครือข่าย และผลประโยชน์

ส่วนอำมาตย์และชนชั้นศักดินายุคใหม่ ไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อคลุมหรือถือดาบเหมือนในอดีต

วันนี้...พวกเขาใส่สูท นั่งห้องแอร์ ประชุมในอาคารหรู ใช้ถ้อยคำสวยหรูอย่าง "เพื่อความมั่นคง" "เพื่อผลประโยชน์ของชาติ" หรือ "เพื่อความสงบเรียบร้อย"

แต่หลายครั้ง สิ่งที่ต้องการปกป้องกลับไม่ใช่ประเทศ หากเป็นอำนาจของตัวเอง

เพราะเมื่ออำนาจอยู่เหนือหลักการ

กฎหมายก็กลายเป็นเครื่องมือ

ตำแหน่งก็กลายเป็นรางวัล

งบประมาณก็กลายเป็นสินค้าทางการเมือง

ประชาชนก็เหลือเพียงตัวเลขในวันเลือกตั้ง

น่าเศร้าที่คนจำนวนไม่น้อยยังเชื่อว่า หากผู้มีอำนาจพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่งตัวดี หรืออ้างคำว่ารักชาติ เขาย่อมเป็นคนดี

ทั้งที่ความดี ไม่ได้วัดจากคำพูด

แต่วัดจากการกระทำ

คนดีจริง ไม่จำเป็นต้องสร้างภาพทุกวัน

คนดีจริง ไม่กลัวการตรวจสอบ

คนดีจริง ยอมรับผิดเมื่อทำผิด

และคนดีจริง จะไม่ใช้อำนาจทำให้คนเห็นต่างกลายเป็นศัตรู

สังคมที่แข็งแรง ไม่ได้เกิดจากการมีผู้นำที่ประชาชนห้ามวิจารณ์

แต่เกิดจากการมีประชาชนที่กล้าตั้งคำถามกับทุกคน ไม่ว่าจะมีตำแหน่งใหญ่เพียงใด

ประชาธิปไตยไม่เคยกลัวคำถาม

มีแต่เผด็จการและระบบอุปถัมภ์เท่านั้น ที่หวาดกลัวประชาชนคิดเป็น

สุดท้าย...

คนชั่วไม่ได้น่ากลัวที่สุด

แต่คนชั่วที่เชื่อว่าตัวเองเป็นคนดี และมีคนคอยปรบมือให้ต่างหาก ที่อันตรายที่สุด

เพราะเมื่อความผิดถูกเรียกว่าความถูกต้อง

เมื่อการเอาเปรียบถูกเรียกว่าการเสียสละ

เมื่อการใช้อำนาจเพื่อพวกพ้องถูกเรียกว่าความมั่นคง

วันนั้น...สังคมจะไม่ได้สูญเสียแค่ความยุติธรรม

แต่จะสูญเสีย "สามัญสำนึก" ไปพร้อมกัน

และเมื่อสังคมไม่แยกแยะระหว่างความดีกับความชั่วได้อีกต่อไป

อำนาจก็ไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง

เพียงแค่ทำให้คนชั่วเชื่อว่าตัวเองเป็นคนดี... ประเทศก็เดินวนอยู่ในวงจรเดิมได้ตลอดไป