ในท้องฟ้ากว้าง ว่าวบางตัวลอยสูงจนแทบมองไม่เห็นรูปทรง ชวนให้ผู้มองจากพื้นดินรู้สึกว่า มันเป็นอิสระ ไร้แรงถ่วง ไร้ข้อจำกัด แต่คนไทยจำนวนมากรู้ดีว่า ต่อให้ว่าวจะขึ้นสูงเพียงใด มันก็ยังมี “สายป่าน” ผูกอยู่เสมอ
และนั่นคือความจริงของชีวิตที่สังคมเรามักเลือกจะลืม

ในโลกโซเชียลวันนี้ มีว่าวมากมายลอยเต็มฟ้า ว่าวชื่อเสียง ว่าวอำนาจ ว่าวเงินตรา และว่าวความนิยม ผู้คนโพสต์คำคมแรง ๆ วิจารณ์ กัดจิก เหน็บแนมผู้อื่นราวกับตัวเองลอยอยู่เหนือทุกกติกา เหนือศีลธรรม เหนือจิตสำนึกสาธารณะ คีย์บอร์ดกลายเป็นลมแรงที่พัดให้ว่าวสูงขึ้นทุกครั้งที่มีไลก์ มีแชร์ มีคนเห็นด้วย

แต่สิ่งที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง คือสายป่านที่ผูกว่าวเหล่านั้นไว้
สายป่านคือความจริง
สายป่านคือความรับผิดชอบ
สายป่านคือผลของคำพูดที่วันหนึ่งอาจย้อนกลับมาพันคอผู้ปล่อยเอง

การกัดจิกในโซเชียลอาจให้ความสะใจชั่วคราว เหมือนดึงสายให้ว่าวกระชากขึ้นสูง แต่ยิ่งดึงแรง สายก็ยิ่งตึง และเมื่อสายตึงเกินไป ว่าวไม่ได้ขาดก่อนเสมอ บางครั้งมือของคนถือสายต่างหากที่เลือดซิบ เจ็บโดยไม่รู้ตัว

สังคมไทยคุ้นชินกับการดูว่าวคนอื่นตก แล้วปรบมือด้วยคำว่า “สมน้ำหน้า” มากกว่าถามว่า สายป่านของเรายังแข็งแรงดีอยู่หรือไม่ เราแชร์ความโกรธเร็วกว่าความเข้าใจ แชร์ความสะใจเร็วกว่าความจริง และเรียกสิ่งนั้นว่า “การแสดงความคิดเห็น”

ความจริงคือ ไม่มีใครลอยอยู่เหนือผลของการกระทำ
ไม่มีใครดังจนพ้นแรงดึงของสังคม
และไม่มีว่าวตัวใดที่หนีสายป่านของตัวเองได้

ว่าวที่ลอยได้นาน ไม่ใช่ว่าวที่ดึงแรงที่สุด แต่คือว่าวที่รู้จังหวะผ่อนรู้จังหวะดึง คนที่อยู่ในสังคมได้อย่างสง่างาม ไม่ใช่คนที่พูดดังที่สุดหรือเจ็บแสบที่สุด แต่คือคนที่ยังมีจิตสำนึกว่า ทุกคำที่ปล่อยออกไป ผูกสายบางเส้นไว้กับตัวเองเสมอ

ก่อนจะโพสต์ ก่อนจะกัด ก่อนจะเหยียบคนอื่นให้ต่ำเพื่อให้ตัวเองดูสูง ลองมองย้อนลงมาที่มือของเรา
สายป่านนั้น ยังอยู่
และมันจำได้ทุกครั้งว่า เราเคยดึงมันแรงแค่ไหน

เพราะสุดท้ายแล้ว ว่าวอาจลอยสูงได้ด้วยลม
แต่คนจะอยู่ได้ด้วยความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองปล่อยออกไปในโลกใบนี้

aekdon