“คนโง่” กับ “คนโกง” ใครอันตรายกว่ากัน

เมื่อประเทศถูกบริหารด้วยข้ออ้างและความเงียบของความรับผิดชอบ

ในสังคมไทย มีประโยคหนึ่งที่ได้ยินบ่อยจนชาชิน
“เขาไม่โกงหรอก แค่ไม่เก่ง”
หรือไม่ก็
“เขาอาจโกง แต่ก็ยังทำงานเป็น”

คำถามคือ…
เราควรกลัว “คนโง่” หรือ “คนโกง” มากกว่ากัน
หรือจริง ๆ แล้ว สิ่งที่อันตรายที่สุด คือ การใช้งานคนโง่เพื่อเปิดทางให้คนโกง

เมื่อใครบางคนถูกสรรหาขึ้นมาเป็น “ตัวแทนของคนส่วนใหญ่”
ขึ้นไปบริหารงานใหญ่ ใช้อำนาจระดับประเทศ
แต่กลับอ้างว่า “ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เกี่ยว”
ความโง่นั้นยังพอให้อภัยได้ไหม
หรือมันกลายเป็นความจงใจ ที่ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้การโกงอย่างแนบเนียน

คนโง่ ถ้าโง่จริง จะสร้างความเสียหายแบบซื่อ ๆ
แต่คนโกง จะสร้างความเสียหายอย่างมีแผน
และที่น่ากลัวที่สุด คือ คนโง่ที่ถูกเลือกมาเพื่อให้คนโกงทำงานสะดวกขึ้น

ในระบบการสรรหาอำนาจ ไม่มีคำว่า “บังเอิญ”
ไม่มีใครหลุดขึ้นไปนั่งเก้าอี้ใหญ่เพราะโชคช่วย
ถ้าเขา “ไม่รู้เรื่อง” จริง
คำถามไม่ใช่ว่าเขาผิดไหม
แต่คือ ใครเลือกเขามา และเลือกมาทำไม

ความรับผิดชอบจึงไม่ควรหยุดแค่ปลายทาง
คนที่ดัน คนที่เสนอ คนที่รับรอง
รวมถึงขบวนการที่ทำให้คนไม่เหมาะสม
กลายเป็น “ตัวเลือกเดียว” ของประชาชน
ทั้งหมดควรถูกตั้งคำถามพร้อมกัน

สังคมไทยชินกับการด่าคนโกง
แต่กลับใจดีเกินไปกับคนไร้ความสามารถ
ทั้งที่ความไร้ความสามารถในตำแหน่งอำนาจ
ไม่ใช่ความซื่อ
แต่มันคือ อาวุธที่ทำให้การโกงปลอดภัย

เราหัวเราะเยาะผู้นำที่ตอบไม่รู้เรื่อง
แชร์คลิปตลก กัดจิกบนโซเชียล
แต่พอไฟดับ ถนนพัง งบหาย ระบบพัง
เรากลับยอมรับมันเหมือนเป็นเรื่องปกติของชีวิต
นี่แหละคือความพ่ายแพ้ของจิตสำนึกสาธารณะ

ประเทศไม่ได้ล่มเพราะคนโกงอย่างเดียว
แต่ล่มเพราะคนดีเงียบ
คนโง่ถูกใช้งาน
และคนโกงไม่เคยต้องรับผิด

คำถามสุดท้ายอาจไม่ใช่
“ใครโง่ ใครโกง”
แต่คือ
เราจะยอมให้ใครอ้างความโง่
เพื่อปกป้องการโกง
ไปอีกนานแค่ไหน

เพราะในโลกความจริง
ความไม่รู้ ไม่เคยเป็นข้ออ้างของผู้มีอำนาจ
และความเงียบของสังคม
ก็คือการสมรู้ร่วมคิดในอีกรูปแบบหนึ่ง

โดย:aekdon