กลับบ้านตรงเวลา = ขี้เกียจ? หรือแค่ทำงานเป็น

ในสังคมการทำงานของไทย ยังมีความเชื่อประหลาดฝังรากลึกว่า
“ใครกลับบ้านตรงเวลา คือคนขี้เกียจ
ใครกลับบ้านดึก คือคนขยัน”

ความเชื่อนี้ฟังดูคุ้นหู แต่ถ้าฟังให้ดี มันคือวัฒนธรรมที่กำลังทำร้ายทั้งคนทำงานและองค์กรไปพร้อมกัน

การกลับบ้านตรงเวลา ไม่ได้แปลว่าไม่เอางาน
แต่มันอาจสะท้อนว่าเขา บริหารเวลาเป็น วางแผนงานเป็น และโฟกัสกับงานในเวลางานได้จริง
เขาทำงานเสร็จตามหน้าที่ และยังเคารพชีวิตของตัวเองนอกเวลางาน
ซึ่งควรเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่ข้อกล่าวหา

ในทางกลับกัน การอยู่ดึกไม่ได้การันตีว่า “ขยัน” เสมอไป
หลายครั้งมันคือสัญญาณของ
งานที่ไม่มีระบบ
ผู้บริหารที่สั่งงานสะเปะสะปะ
การประชุมยืดเยื้อโดยไม่จำเป็น
หรือการแก้ปัญหาซ้ำ ๆ ที่ไม่เคยมีใครกล้าตัดสินใจแก้ให้จบ

สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือเมื่อองค์กรเริ่ม ให้รางวัลกับความเหนื่อย มากกว่าผลลัพธ์
เมื่อการ “อยู่ดึก” กลายเป็นเกณฑ์วัดความทุ่มเท
คนทำงานจะค่อย ๆ เปลี่ยนจาก
“ทำงานให้ได้ผล”
เป็น
“ทำงานให้ดูเหนื่อย”

คนเก่งจะเริ่มเงียบ เพราะรู้ว่าความสามารถไม่สำคัญเท่าการอยู่ให้เห็น
คนมีครอบครัวจะเริ่มรู้สึกผิด เพียงเพราะอยากกลับไปกินข้าวกับลูก
คนที่ต้องดูแลพ่อแม่จะเริ่มตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง
ทั้งที่เขาทำงานครบ ทำงานดี และรับผิดชอบทุกอย่างแล้ว

วัฒนธรรมแบบนี้ไม่ได้สร้างคนทุ่มเท
แต่มันสร้างคนหมดไฟ
ไม่ได้สร้างองค์กรที่แข็งแรง
แต่สร้างองค์กรที่พึ่งพาความอดทนของคน มากกว่าความสามารถ

งานที่ดี ไม่ควรแลกมาด้วย
สุขภาพที่พัง
ความสัมพันธ์ที่พัง
และชีวิตที่ไม่มีเวลาให้ใครเลย

องค์กรที่เติบโตจริง ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครกลับบ้านช้าที่สุด
แต่วัดกันที่ว่า
ใครสร้างผลงานได้ดีที่สุด
ใครทำงานได้อย่างยั่งยืน
และใครยังมีแรง มีใจ
จะเดินไปกับองค์กรได้ในระยะยาว

ถึงเวลาที่หัวหน้า ผู้บริหาร และคนเป็นนาย
ต้องเลิกหลงใหล “ภาพของความเหนื่อย”
แล้วหันมาให้คุณค่ากับ
ความคิด ความเป็นระบบ และประสิทธิภาพในการทำงาน

เพราะคนที่ทำงานดี
ควรมีชีวิตที่ดีด้วย
ไม่ใช่มีแต่งาน
แล้วไม่เหลือชีวิตให้ใช้เลย