“ผู้นำไม่ใช่คนเสียงดังที่สุด แต่คือคนที่กล้ารับผิดชอบมากที่สุด”

ในสังคมไทย เรามักเห็นภาพผู้นำที่ยึดติดกับคำว่า “อำนาจ”
อำนาจในการสั่ง
อำนาจในการตัดสิน
อำนาจในการไม่ต้องอธิบาย
และอำนาจในการไม่ต้องรับผลของการกระทำตัวเอง

หลายคนเข้าใจผิดว่า
ตำแหน่งสูง = ถูกเสมอ
เสียงดัง = เด็ดขาด
คนคัดค้าน = ศัตรู
และความล้มเหลว = เรื่องของคนอื่น

นี่ไม่ใช่ความเป็นผู้นำ
แต่มันคือการใช้อำนาจโดยไร้ความรับผิดชอบ

ผู้นำที่แท้จริง
ไม่ใช่คนที่โยนความผิดเก่ง
ไม่ใช่คนที่โผล่มาเฉพาะตอนรับผลงาน
และไม่ใช่คนที่เงียบหายทุกครั้งที่เกิดปัญหา

เพราะอำนาจที่ไม่มาพร้อมความรับผิดชอบ
ไม่ต่างจากใบอนุญาตให้ทำร้ายคนอื่นอย่างถูกต้องตามระบบ

ผู้นำที่ดี
ต้องกล้ายอมรับว่า “ตัดสินใจพลาด”
ต้องกล้าขอโทษโดยไม่หาข้ออ้าง
ต้องกล้ายืนอยู่หน้าแถว เมื่อเกิดปัญหา
ไม่ใช่หลบหลังลูกน้อง แล้วปล่อยให้คนตัวเล็ก ๆ รับกรรมแทน

แต่ในสังคมนี้
เรากลับเห็นผู้นำจำนวนไม่น้อย
ใช้ตำแหน่งเป็นเกราะ
ใช้ระบบเป็นข้ออ้าง
ใช้คำว่า “ตามขั้นตอน” เพื่อหลบความรับผิดชอบ
และใช้ความเงียบ เป็นวิธีเอาตัวรอด

ผู้นำแบบนี้
อาจอยู่รอดในตำแหน่ง
แต่อยู่ไม่รอดในความเชื่อใจของผู้คน

อย่าลืมว่า
อำนาจไม่ได้ทำให้ใครเป็นผู้นำ
แต่การรับผิดชอบต่อผลของการตัดสินใจ
ต่างหากที่ทำให้คนเรียกว่า “ผู้นำ”

ถ้าคุณอยากให้คนเคารพ
อย่าเรียกร้องด้วยตำแหน่ง
แต่จงพิสูจน์ด้วยความรับผิดชอบ

เพราะสุดท้ายแล้ว
คนไม่ได้จดจำว่าใคร “สั่ง” เก่งแค่ไหน
แต่จดจำว่า
ในวันที่ทุกอย่างพัง
ใครคือคนที่ไม่หนี
และยังยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
https://news-wanmai.blogspot.com/2026/01/blog-post.html